Samen eten is een bekende manier om nieuwe mensen te ontmoeten en vrijblijvend samen te komen. Er zijn al plekken in de stad waar mensen ‘gewoon’ een grote pan soep koken en hun buren uitnodigen. Vanuit dit soort initiatieven groeien nieuwe verbindingen tussen buren, bijvoorbeeld om even op elkaars kinderen te passen of een pannetje eten te brengen bij een zieke buur. Om zelf stappen te zetten in en met de buurt. Om samen lokaal voedsel in te kopen, te verwerken, en te koken. Lokaal voedsel is een middel voor gemeenschapsvorming. We willen vaker samen eten – om onze buren te leren kennen, of om andere stadsmakers te ontmoeten. Elkaar vinden en verbinden, daar gaat veel van onze aandacht naartoe omdat we zien dat hier gebrek aan is in de stad.

Mensen die onderdeel zijn van een gemeenschap, die een netwerk hebben om zich heen, zijn veerkrachtiger en gezonder. Als je iets overkomt dan ken je mensen die je helpen. In goede tijden help jij de ander. Dat geeft een goed gevoel. Eten, buiten komen, elkaar ontmoeten, dat is de basis van de opbouw van dit soort gemeenschap. Hoe we eten, wonen, leven, werken heeft invloed op onze omgeving en andersom. Op de plekken waar mensen gezond honderd worden staat de mens – het leven zelf – centraal.  Uit schijnbaar kleine menselijke ervaringen (samen eten, een praatje op straat, elkaar helpen) ontstaan gemeenschappen, groepen mensen die zich met elkaar en de plek waar ze wonen verbonden voelen.